در اببتدای مجالس مناقب خوانی در افغانستان عموما اطفالی را که علاقه مند به خواندن مناقب اهل بیت عصمت و طهارت اند وقت می دهند و در این قسمت محدوده سنی وجود ندارد اطفال به هر سن و سال که باشند اگر حتی چند بیتی از مناقب اهل بیت را حفظ داشته باشند آنرا به لهجه کودکانه خود می خوانند و مورد تشویق قرار می گیرند.
به عنوان نمونه ابیاتی را که می شود به عنوان سر بیتی یا ابتداییه برای اطفال انتخاب کرد در ذیل نوشته ام:
زبان کودکی دارم بگویم حمد یکتا را که تا بخشد خداوندم عطا و خیر عقبی را
به نعت احمد مختار صفا بخشم روانم را زطفلی می گذارم سنگ عشق آل طه را
علی و آل و اولادش صفا بخشد دل مومن همی خواهم به چنگ آرم مهر مولا را
بعدا به ادامه این ابیات یک شعر مکمل یا قسمتی از آن را که به کمک اولیای شان حفظ کرده اند به آواز خوش می خوانند.
حقیقت امر این است که خداوند متعال به اعمال خوب و بد ما محتاج نیست و دوستی و دشمنی ما به خدایی او اثری ندارد. پس بنا بر مرحمتی که دارد دوستی بندگان خاص خود یعنی پیامبر و اهل او را به عنوان دوستی خود قرار داده و از لطفی که دارد دوستی و پیروی آنان را اجر عظیم و عزت بزرگ عنایت میکند. بدون محبت ایشان ایمان ناقص است. محبت گفتن لفظ بزبان نیست. هر زمانی که از شنیدن توصیفات آنان لذت بردی و در مصیبت های شان غمگین شدی و کردار و گفتار شان را الگوی زندگی خود قرار دادی و از کسی که بر ایشان جفا روا داشته متنفر بود بدان که به ایشان محبت داری.